امیر حسین پورامینی (65x1s4.jpg)

خبرهای بد تمامی ندارند . تا می آیی نفسی تازه کنی و خودت را از بار غمی ، برهانی غمی دیگر به سراغت می آید . نمی دانی چه باید بگویی فقط این قدر هست که باید صبر کنی . اشک بریزی و در برابر مشیت الهی زانوی تسلیم بزنی . دوستم امیر حسین پورامینی در روز یکشنبه 87/6/10 در 30 سالگی و به بیماری سرطان رهسپار دیار باقی شد . تا کی و کجا نوبت ما شود . اگر چه چنین نوشته هایی را دوست ندارم و با هر بار نوشتنی اینگونه ، انکار روزهایی از زندگی را به پای آن می نهم ، اما چون فکر می کنم این تنها کاری است که می توانم در یک لحظه ی سخت برای دوستی انجام دهم و هم اینکه او را آنگونه که می شناختم و می دیدمش برای آنها که از پس من و ما می آیند ، ثبت و بازسازی کنم ، برای امیر حسین پورامینی هم می نویسم . اول بگویم که حیف و دریغ . نه به حال او . که به هر حال همه مسافریم و دیر یا زود به او می رسیم . افسوس بر حال ما .چون این عقیده من است که امروز بافق یکی از افراد ارزنده و باسوادش را از دست داده . اغراق نخواهد بود اگر او را یکی از استعدادهای درخشان این شهر بدانیم و بنامیم . و از این جهت بر ما افسوس و دریغ . این امیر حسین؛ آدم به غایت متواضعی بود و باادب (که این روزها کمتر می بینیم) . و محجوب و موقر و دربند احترام . و بسیار آرام و شیک پوش و خوش لباس و بسیار مقید به نماز . شوخی اگر می کرد حریمی را نمی شکست . اطلاعات سیاسی خوبی داشت و به شدت پیگیر مسایل مملکت بود اگر چه این اواخر از سیاست دلزده شده بود. نوع کلماتی که استعمال می کرد علاوه بر آنکه نشان از تسلطش بر گفتار و زبان فارسی داشت به حد بسیار عالی فاخر و به جا بود و از تربیت خوب خانوادگیش حکایت می کرد . علاقه بسیار زیادی به سینمای ایران داشت . تقریبا همه ی فیلمها را دیده بود . می شد ساعتها با او در این زمینه گفتگو کرد . با حظی زیاد از سینما سخن می گفت . فرق هنرمندان را با مدعیان هنر می دانست . به موسیقی شدیدا وابسته بود و از دل و جان دوستش می داشت . البته موسیقی ایرانی و سنتی را . خودم شاهد بودم که با چه خون دلی دنبال بلیت کنسرت استاد شجریان در اینترنت می کشت . این ، علاقه مشترک ما بود . او اطلاعات وسیعی در این زمینه داشت . به اتومبیل هم عاشقانه می نگریست . خودش می گفت که دوست دارد بهترین اتومبیل ها را داشته باشد . در رشته خودش که مهندسی برق و الکترونیک بود تبحر خاصی داشت . دانشجویانش گواه این ادعای منند . دانش آموخته ی دانشکده فنی دانشگاه تهران بود . اکنون او رفته است . و دوباره اندوه از دست دادن دوستی بر دلم چنگ انداخته . می دانم غمهای دنیای تمامی ندارد .